Hotel Hoksbergen
“Ja, sorry,” zegt de man achter de receptie met een Duits accent. “Je hebt de kleinste kamer van het hotel. Echt een hok. Daarom heet het hotel ook Hoksbergen, hahaha. Het was niet mijn beslissing om je niet uit te nodigen. Het is de manager die daarover gaat. Ik lees de verhalen wel eens op je website. Een leuk project. Zwaar zeker?”
“Het zal moeilijk zijn om over dit hotel wat te schrijven, want hier gebeurt eigenlijk nooit iets. Het is een rustig en gemoedelijk hotel. Het leuke van zo’n klein hotel is dat je in je eentje zit. Je kunt lekker je eigen gang gaan en hebt veel verantwoordelijkheid. Ik maak zelf de beslissingen.”
“Behalve de echt belangrijke beslissingen,” zeg ik ironisch.
“Ja, behalve de echt belangrijke beslissingen,” lacht hij.
Hijgend de trappen op naar de bovenste verdieping. Het is een ruime kast met twee losse bedden erin en een ouderwetse badkamer met een vloerbedekking die doorloopt op de wand. De kieren zijn provisorisch dichtgemaakt. De doucheschuimflesjes zijn bijna leeg. Ze zijn gebruikt door een vorige gast. Op de verpakking van het zeepje zitten roestvlekken. Dit hotel is milieubewust. In het toilet zit nog WC-papier van een vorige gast dat zelfs na het doorspoelen blijft zitten.
Uitzicht op de hotelkamers van Hotel Estheréa. Even verlang ik naar de warmte van dit hotel. Naar het beschermende baldakijn boven het bed. De drankjes en versnaperingen die altijd klaarstaan in de bar. Ik ben een junkie die hunkert naar een shot. DEET beschermt me tegen de vele muggen in de nacht.
Een jonge Chinese jongen komt de ontbijtzaal binnen en begint de suikerpotjes schoon te maken.
“Dit is die man die in alle Amsterdamse hotels slaapt,” zegt de receptionist met het Duitse accent.
“Ken het project niet. Toen we je email kregen, dachten we vast dat je een oplichter was. Daarom hebben we je niet uitgenodigd. We hebben dat laatst ook gehad. Een man die bleef 12 dagen in het hotel en opeens was hij verdwenen. Het was een tatoeagekunstenaar. De eerste twee nachten had hij keurig betaald, dus we dachten dat het wel goed zat. Op de laatste dag moest hij plotseling ergens heen.
De volgende dag zou hij terugkomen om te betalen, maar hij is nooit gekomen. Hij had zijn bagage laten staan, maar dat bleek alleen maar waardeloze rommel te zijn.”
“Van de politie hoorden we dat hij niet alleen ons, maar ook andere hotels en restaurants had opgelicht. Overal met hetzelfde verhaal. Hij heeft ook een vrouw bedrogen. Hij zou met haar een bedrijf beginnen, maar hij liet haar berooid achter. Het leek zo’n leuke man. Toen een andere gast in het hotel vertelde dat ze jarig was, kwam hij even later het hotel binnen met een fles wijn voor haar. Hij leek zo aardig. En vorige week kregen we een mail van een bekende reisgids. Of iemand vier nachten kon blijven slapen. Ik heb twee nachten aangeboden, maar hij wilde vier nachten blijven. En dat was nog wel een reisgids waar we al jaren in staan. Dat kan nooit geklopt hebben. We dachten dat jij ook een bedrieger was. Ik kende het project helemaal niet. Misschien hadden we even op de website moeten kijken. Het klinkt wel erg leuk. Laatst was hier ook een gezin dat in een van onze appartementen zat. Ook opeens verdwenen. Weg! Dat verwacht je toch niet van een gezin?”
De receptionist wijst op twee koffers. “Ja, een Italiaanse man heeft zijn bagage laten staan. Hij zou even de stad ingaan en de bagage later oppikken en we kunnen hem niet bereiken. We brengen de bagage maar naar de politie. Die koffers, dat maakt me niet zoveel uit. Mensen laten zoveel staan. Maar het kan natuurlijk zijn dat er iets met hem is gebeurd. Dat hij in de gracht is gevallen en is verzopen. Je weet het nooit met die Italianen. Het leek een gewone jongen. Ach. Iedereen komt binnen en duiken meteen een coffeeshop in. De eerste drie uren gebruiken ze meteen alles door elkaar heen en worden helemaal gek. Laatst was hier een ouder echtpaar. Amerikaans. Het leken zulke nette mensen, maar ze kwamen de eerste dag zo binnen.” Hij maakt met zijn duimen en wijsvingers twee rondjes en houdt die voor zijn ogen. “Je wilt niet weten wat we allemaal aantroffen toen we hun kamer schoonmaakten. Het leek wel een coffeeshop.”
“Nou, ik hoop dat je een fijn verblijf hebt gehad. Leuk dat je toch langs bent gekomen, ook al was je hier niet welkom. Ach ja, hier gebeurt niet zoveel. Het is een rustig en gemoedelijk hotel. Mogen we het bedrag incasseren van je creditcard?”
Hotel Hoksbergen is een zuinig hotel met een gedateerde inrichting. Het hotel met 14 kamers heeft ook appartementen, iets verderop. Het hotel van voor de oorlog is tien jaar geleden overgenomen door een Chinese familie. De mensen die er werken zijn zeer behulpzaam en vriendelijk.
Hotel Hoksbergen, Singel 301
Vanaf 60 euro
