Dag 118. American Hotel

De taxi rijdt om het hotel heen en stopt aan de zijkant. “Welkom, meneer Van Dijk. We hebben een prachtige kamer voor u.”

De kamer is langwerpig. Aan het eind een raam met uitzicht op waterfietsen in de gracht. Er staan luxe fauteuils bij een kunsthaard. Een gigantisch bed vol kussens. Een ligbad uit de tijd dat de mens een stuk kleiner was. De woorden van mijn zusje klinken in mijn hoofd: “Als je een keer in een hotel met een bad zit, dan moet je je neefjes uitnodigen. Die zijn daar dol op.” Ik laat een bericht achter op haar telefoon. Op de televisie zie ik sepiakleurige beelden van het Leidseplein. Is dit een film uit de vorige eeuw of is dit een webcam? Een schuimige koffie uit de espressomachine in de kast.

Er wordt op de deur geklopt. “Hier is uw code voor het internet. Heeft u zin om wat op het terras te drinken? De Front Office Manager leidt me rond. Langs de zaal van Americain in de Art Nouveau-stijl, de oudste leestafel van Amsterdam en een schildering van een stuk van Shakespeare, een vitrine met menukaarten uit een vorige eeuw in de hal. Toen goedgeklede Amsterdammers hier kwamen dineren voor twee gulden en vijftig cent.

Buiten drink ik een glas wijn met de Front Office-manager. De fontein bruist, net als de rest van het plein. “Dit is een leuk hotel om voor te werken. Het is een gebouw met historie, waar altijd wat gebeurt. Gisteren nog zwom er een naakte man hier in de fontein. Het kostte moeite om hem eruit te krijgen. Het hotel is in de 19^e eeuw gebouwd als hotel in Amerikaanse stijl. Daarna heeft het vele eigenaars en vele namen gehad.

Jij hebt een mooie juniorsuite. Met ‘river-view’, zoals we dat noemen, maar het is natuurlijk een canal. Uitzicht op het Leidseplein is ook leuk, maar wel lawaaiiger. We hebben ook de Ruud de Wild-suite, die door hem zelf is ingericht. En de Govert de Roossuite. De bekende Playboyfotograaf. Op de kamer ligt ook een camera die je mag lenen tijdens het verblijf. En uiteraard een Playboy, haha.
Er komen hier veel Amerikanen. Die denken dat het een Amerikaans hotel is, maar het is gewoon echt Nederlands.”

In het restaurant eet ik een Americain-burger. Dat hoort in een American hotel. Op het plein is er een popconcert, binnen suizen de ventilatoren aan het plafond. Hier slaat de klok in een trager tempo. De volgende ochtend wordt hier het ontbijt geserveerd. Oranjekleurig personeel loopt af en aan. “Nog een cappuccino?”.

Op mijn kamer gaat de telefoon. “Klopt het dat u bezoek verwacht?” “Als het familie is: niet doorlaten,” zeg ik. De receptionist is even stil. “Okay dan, laat ze maar binnen.” Een paar minuten later wordt er geklopt. Mijn neefjes zijn groter dan ik me herinner van een jaar geleden. Ze trekken hun schoenen uit en springen als aapjes op het bed. Even later gooien ze sneeuwballen van schuim in het ligbad. Ze gillen van plezier. De hele badkamer is gevuld met schuim “Oom Vincent woont in hotels,” probeert mijn zusje er tussen te komen. “Mogen wij ice-tea?” is de enige reactie.

“Kom, we gaan varen,” zeg ik. “We willen niet uit bad, we zijn nog vies,” zegt mijn neefje, terwijl hij over zijn broertje heen plast. “Er is niet tegenop te voeden,” lacht mijn zusje.

De rondvaart door de grachten duurt te lang. Alleen het stuk op open water met golvende schuimkoppen vinden de de neefjes spannend. “U heeft voorbeeldige kinderen,” zegt de serveerster later in het restaurant. “Bedankt. Kwestie van streng opvoeden,” zeg ik trots.

De tram komt. Als ze willen instappen, sluiten de deuren. Het handje van mijn jongste neefje zit ertussen. Hij wordt meegetrokken door de rijdende tram. Scheldend op de tramconducteur trek ik zijn handje los. De kaartverkoopster kijkt geïrriteerd. Mijn neefje pakt zijn vingertjes vast, zonder te huilen. “Voel je nog iets,” vraag ik bezorgd? “Ik wil een lolly.”

Terug naar het statige hotel. In de rode hotelbar lees over de historie van het hotel dat ooit werd gezien als modern. Dat het in de negentiende eeuw al stadsgidsen uitdeelde aan de toeristen en elektriciteit aanlegde in alle kamers. Het hotel dat twintig jaar nadat het open ging alweer werd afgebroken en opnieuw werd gebouwd. Alle uitbreidingen en restauraties. Mata Hari die hier haar huwelijksnacht doorbracht, een drugsbaron die hier werd vermoord en onze kroonprins die hier smekend aan de deur stond of hij nog een biertje mocht na een nacht uitgaan.

In de bar klinkt harde clubmuziek. Een vrouw klaagt tegen de ober: “Kunt u misschien muziek opzetten die iets meer bij de ambiance past?”

American Hotel is een klassiek gebouw aan het Leidseplein dat stamt uit 1879. Het is nu onderdeel van Eden Hotels Group. Het hotel heeft 174 kamers: van superior rooms tot suites, een aantal meeting rooms en een sauna. Het Café Americain is een monumentaal grand- café en restaurant, geheel in Art-Decostijl. ’s Morgens wordt hier een uitgebreid ontbijtbuffet geserveerd en hier kan ook geluncht en gedineerd worden. American is aangesloten bij Historic Hotels of the Benelux.

American Hotel, Leidsekade 97