Vrouwenparadijs

Dagenlang hebben krachtige mannen gebouwd aan het vrouwenparadijs. Hallen vol stands met vetloze frituurpannen, koekjes die niet kunnen kruimelen, levensbedreigende hoeveelheden Bossche Bollen en het allerbeste afwasmiddel.

De laatste nacht leggen mannen tapijt. Andere mannen fietsen over de donkere paden met aan weerszijden nog afgedekte kraampjes vol tandenborstelvibrators en andere huishoudsnufjes. Mannenwagentjes rijden nerveus op en neer voor de aller-laatste controle. Een stoere jongen boent de balustrades.
“Alles moppen en soppen?” vraagt een jongen met Pools accent aan zijn baas.
“Moppen en soppen,” knikt zijn baas nors.
Een beurs die gericht is op de vlijtige huisvrouw moet natuurlijk spik en span zijn. Mannenwerk.

In een kunstbos vol bouwwerken staat mijn tijdelijke slaapkamer op een groen tapijt. Hier woon ik negen dagen. Twee bewakers passeren me en steken hun duim in de lucht. Zij beschermen me met hun leven.
Vijf gele stofzuigers bewegen over het kunstgras van mijn achtertuin. Insecten met lange slurven die leven van stukjes tape en propjes papier. Bewegend op de maat van de dreunende muziek die ook de nachtwerkers wakker houdt.

Als de laatste schoonmaakman is vertrokken start de muziek, gaan de spots aan en worden de rolluiken geopend. Het is 10 uur. Honderden vrouwen bestormen het paradijs. Verblind door knallende kortingsborden rennen ze over zuurstokroze tapijt. Hongerige knaagdieren in een marmottenbaan, een vrolijk slingerende trolley achter hen aan. Ze zijn uitgelaten. Hier hebben ze een jaar naar toegeleefd. De Huishoudbeurs.

250.000 vrouwen. 250.000 vrouwen. Eén vrouw kan soms als zo vermoeiend zijn. Houd ik dit wel vol, negen dagen lang?

Een kind schrikt van een gekke heks die naast een snoephuisje vol spekjes staat. Hij valt tegen de roze muur van ingeblikte suikerspinnen. Een man met knuffelbuik in een mottig wolvenpak kijkt boos door het ontstane gat. De snuit die op zijn voorhoofd is geklemd schudt verontwaardigd. Het jongetje duikt achter het veilige boodschappenwagentje van zijn moeder. Geluidloos gegrom van de wolf.

Vanuit mijn huisje werp ik een blik op de dameshemel. Vrouwen verdringen zich om met twee ongeklede torso’s op de foto te gaan. Promotie voor plantenvoeding. Hoeveel zou je daarvan moeten slikken om zo’n lichaam te krijgen?

“Wil je een aura-reading?” vraagt een vrouw op de boomstronk naast mijn glazen huis. “Wees maar gerust, ik lees alleen positieve dingen. Alhoewel. Ik voel dat jij het behoorlijk zwaar gaat krijgen, deze week. Als man tussen al die vrouwen, haha. Deze reading was gratis, hoor. Normaal vraag ik 15 euro.”

Vers gearriveerde meisjes botsen tegen voldane dames die op zoek zijn naar de uitgang. Hun verzadigde rolkoffers bewegen traag achter hen aan. Hun tassen beuken overal tegenaan. Ze breken langzaam de beurs af die de mannen zo zorgvuldig hebben opgebouwd.

Zelfs in het herentoilet beneden verdringen vrouwen elkaar. Ze staan voor de urinoirs hun haren te kappen en hun lippen te sticken.
“Sorry, we hebben zelfs jullie domein overgenomen. Het heilige der heiligen,” verontschuldigt een vrouw zich. Ik vlucht een toilethokje in waar een briefje HEREN op hangt. De WC-bril blijft klemmen door een tijdelijke maandverbandcontainer en dwingt me tot zittend plassen. Ook het laatste mannenhokje is geconfisceerd door de vrouw.

Dit was de eerste hal. Morgen ontdek ik de rest van het paradijs.

Amsterdam Slaapt 9 dagen op de Huishoudbeurs en schrijft elke dag een blog over zijn ervaringen als man tussen 250.000 vrouwen.