Shelter Jordan Christian Hostel

Het is al na middernacht. “Alle hotels van de stad zitten vol. Er is een medisch congres. Iets met kanker,” zegt een barman in het Crowne Plaza Hotel. “Kankercongres,” mompel ik.
“Ook het grootste deel van onze kamers is opgekocht.”
Ik herinner me een hostel waar ik zelf ooit buitenlandse gasten heb ondergebracht tijdens een studentencongres. Op goed geluk loop ik er naartoe. Het is nat en koud. Dit is mijn kans op een bed, vanavond.

Achter de receptie zit een man met lang haar, sandalen en een ingevallen gezicht. Hij doet me denken aan een icoon van Christus.
“Hebben jullie nog een plekje in de herberg?” vraag ik.
“Nee,” zegt hij stellig. “Dat kun je vergeten. We zitten helemaal vol. In de zomer zitten we altijd vol.” Ik vraag of hij toch nog even wil kijken.
Hij bladert in de computer. “Nee, helemaal vol. Ik zou je graag onderdak geven, maar vol, vol, vol.” Dan blijft hij naar zijn scherm staren. Het blijft even stil. “Alhoewel… ik heb hier nog een bed. Hoe kan dat? Hoe bestaat het? Het is een wonder!”

Op de eerste verdieping zijn de dorms voor vrouwen, op de tweede die voor mannen. Aan de muur in het trapportaal hangt een bordje dat de Bijbeldiscussie om half 8 in het Eben Haëzer-café was. Daar had ik graag bij willen zijn. De kamers hebben typisch Amsterdamse namen met bijpassende foto’s aan de muur.

In de kamer ligt een Aziatische jongen te slapen. Net als ik in bed lig, komt hij naast me staan en begint te praten. Is hij wakker of slaapt hij? Hij is niet te verstaan en reageert niet op mijn vragen. Veel later komen andere jongens thuis. Omringd door een wietlucht. Ze fluisteren en proberen hun bed te vinden bij het licht van hun telefoons.

Opnieuw komt de Aziatische jongen naar me toe. “Did I talk in my sleep? Sometimes I do that. Very annoying. Sorry about that.”
De gemeenschappelijke badkamer staat vol met jongens die zich scheren en hun tanden poetsen. Twee Italiaanse jongens staan onder de douche. Een Amerikaanse jongen klopt ongedurig op de deur. “Oh my dog, what are they doing in there? I am waiting here for hours.”

Het is druk in de ontbijtzaal. Bij het bestelluik staat een rij. Iedereen moet een briefje invullen met zijn naam en of hij granola, pancakes of roles wil. Het omroepen van de namen is lachwekkend. De namen worden steeds met een andere uitspraak en meer volume herhaald, omdat niemand reageert op zijn verbasterde naam. Zelfs ik hoor mijn eigen naam niet.

Ik eet mijn pannenkoekjes op aan een lange tafel. Tegenover me zit een Duitse man van in de veertig. Hij stelt iedereen vragen over hun afkomst en studie, als een gespreksleider. Als een jongen vertelt over zijn nachtelijk avontuur in een coffeeshop, reageert hij met “God bless you” en maakt hij zich uit de voeten. Een meisje bladert verveeld in een van de Bijbels die op de tafel ligt.

Het uitchecken verloopt chaotisch. Er staat een rij met mensen te wachten en de receptioniste kan het niet aan. Iemand die zijn vliegtuig moet halen vloekt. De hele rij kijkt gestoord om.

Shelter Jordan is een Christelijk hostel. In dit enige hostel in de Jordaan zijn de slaapzalen gescheiden. Er worden Bijbeldiscussies georganiseerd en het hostel is op Christelijke leest geschoeid, maar is ook voor ongelovigen. Het ontbijt is erg origineel en de prijzen betaalbaar.

Shelter Jordan Hostel, Bloemstraat 179
Vanaf 16,50