Hotel Kap

Het uithangbord met de schuinstaande getekende trapgevel heeft iets komisch. Het hotel ligt in een rustige straat, achter de Weteringschans. “Hotel Kép,” zegt de taxichauffeur op z’n Amerikaans.

“Nee hoor, het is gewoon Kap,” zegt de receptionist met een ingehouden lachje. “Oh, jij gaat over dit hotel schrijven? Dus ik moet je zeker de mooiste kamer geven en opeens heel aardig doen? Nou, je hebt geluk dat ik hier zit, ik ben altijd aardig.” Hij praat op een geslepen toon, maar zijn ogen lachen.

“Je slaapt op de derde verdieping en we hebben geen lift, want we zijn een tweesterrenhotel.” Een satanisch lachje. “Morgenochtend mag je tot twaalf uur ontbijten, dus je kunt uitslapen. Hier is een folder van het hotel en een plattegrond van de stad.”

De trappen naar boven lopen nagenoeg verticaal. De kamer is rommelig en gevuld met meubels en  badmatten. Geel-groen gekleurd, een schilderij van zonnebloemen, een wankel kledingrek en een gelig dekbedovertrek. Er is een wastafel en een douche, het toilet is op de gang. Boven een klein bureau hangt een ouderwets teeveetje. Een half uur lang probeer ik een zender te vinden. Dan maar de guest-directory lezen. Hierin staat een verklaring voor de onneembare trappen in Amsterdam. Omdat de belasting werd afgemeten aan de breedte van de gevel, bouwde de zuinige Nederlander hoge smalle huisjes, met steile trappen.

Achterin staat een mini-talencurses met de fonetische omschrijving van de belangrijkste Nederlandse uitdrukkingen. Ah stev bleeft – Hoo hay dit? – Ik begrayp het neet! Dit verklaart de merkwaardige uitspraak van sommige buitenlanders die Nederlands spreken.

“Ja, ik zit er nog steeds. Ik word slapend rijk,” zegt de receptionist de volgende ochtend. “Net als jij.” Hij lacht. “Ik werk hier nu al elf jaar.”

“We proberen alleen rustige gasten aan te trekken. Geen groepen, geen vrijgezellenfeestjes. Die geven teveel overlast. Mensen komen hier via via en er zijn ook gasten die terug blijven komen. Kap was de naam van de familie dit dit hotel begonnen is. Die hebben we in ere gehouden. Vroeger was het een soort jeugdherberg voor groepen en van die dronken Britten. Nu is het een rustig hotel. Het is ouderwets en klein, maar dat is leuk. Daardoor maak je sneller een praatje met de gasten.”
This hotel is a time-capsule schreef een gast over dit hotel op internet. Poëtisch. “Ja, het hotel is gewoon oud,” reageert de receptionist nuchter.

De eigenaar komt binnen en vraagt via de receptionist of ik lekker geslapen heb. Meteen loopt hij weg. Ook de tuin is rommelig. Er staat een kapotte wasmachine en een allegaartje aan tuinmeubels.

Dan komt er een spastische man binnen. “I got lost again. Could you tell me where the nearest coffeeshop is?” komt er met veel moeite uit hem. “Lost again? Do you mean a coffee-shop to drink coffee?” zegt de receptieman. De spastische man moet hard lachen. “No, I want to smoke. Can I get a coffee here?”
Hij schenkt een kopje in, waarbij de helft buiten het kopje loopt. “Sorry, so clumsy. Could you bring it outside?” vraagt hij aan mij. “Do you know a coffeeshop?” Ik zeg dat ik nog nooit heb geblowd. “You are a strong man,” schudt hij me lachend de hand. “Or not,” zegt de receptionist ironisch.

“Ja, hier komen rare gasten, maar die doen het wel leuk in dit hotel. Net als jij. Jij bent ook een rare gast. Wat is er nou spannend aan het leven in hotels? Het is gewoon een verkapte vorm van wonen. Dat is het.”

Hotel Kap is een klein en ouderwets hotel dat al jaren niet grondig is gerenoveerd, met schone kamers en behulpzame medewerkers. Het ietwat rommelige, maar gezellige tweesterrenhotel richt zich voornamelijk op de toerist. Er is een tuin en het ontbijt is tot 12 uur. Het hotel verhuurt fietsen.

Hotel Kap, Den Texstraat 5b
Vanaf 55 euro