Dag 31. Hotel La Bohème

De klanken van La Bohème schallen in mijn oren als ik over de Marnixstraat loop. Voor het eerst van mijn leven slaap ik in een opera. “Mimiiiii,” zingt Rodolfo in mijn iPhone. Als ik het hotel binnenkom hangen er geen oude posters van Teatro alla Scala of een ander operahuis. Er staat geen standbeeld van Puccini. Er klinkt geen krakerige operaplaat door de ruimte, maar oppervlakkige jazz van Arrow FM.

Er zit een meisje achter de receptie. Ze ziet me kijken naar de poes in het mandje naast haar desk. “Mimi,” zegt ze. “Als voorzorgsmaatregel tegen de muizen. Maar vooral ook voor de gezelligheid. De gasten zijn dol op haar. Ze krijgt zelfs fanmail.” Toch een verwijzing naar La Bohème.

Ze geeft me een afstandsbediening en legt me uit hoe de sleutel werkt. Tot 11 uur kun je een drankje halen, daarna slaapt hier de nachtportier. Ze vertelt dat sommige gasten niet begrijpen dat een tweesterrenhotel anders is dan een vijfsterrenhotel. “Laatst kwamen hier van die hele chique meisjes die drie hutkoffers bij zich hadden voor twee dagen Amsterdam. Hautain vroegen ze me: ‘Are you the bellboy?’ Ze verwachten dan dat ik hun bagage naar boven breng. Dat doe ik alleen bij ouderen of mensen die het echt niet zelf kunnen.

Heel vaak wordt er ook om drie, vier uur ’s nachts gebeld. Dan vragen mensen hoe laat het is. Terwijl er een wekkerradio op hun kamer staat. Ze zijn dit gewend in hotels, die speciale bandjes hebben met de tijd erop. Ze zijn dan vast nerveus of ze wel op tijd zijn voor hun vlucht. Maar ik ben wel in mindere tweesterrenhotels geweest dan dit, hoor. De enige twee sterren die ik kon ontdekken zaten in de spiegel en in de ruit.”

Voorzichtig sleep ik mijn koffer de trap op. Ik probeer de net geverfde muren niet te raken. Een gangetje ter grootte van een kast geeft toegang tot een kleine badkamer en de slaapkamer. Twee eenpersoonsbedden en een bureautje met een televisie van lang geleden.  Ik ga op bed liggen en luister verder naar de opera. De schrijver, de filosoof en de schilder die in de binnenstad van Parijs wonen. Zonder geld, zonder verwarming. Van het geld van de huur kochten ze wijn en eten. En veel te laat medicijnen voor de zieke Mimi.

Ben ik een bohemien? Ik zoek de betekenis op. Een zorgeloos kunstenaar. Een nomade.  Een zwerver. Of iemand die een onconventioneel, artistiek leven leidt. Zich verzet tegen de burgerlijkheid. Nee, ik voldoe niet aan de eisen. Gezakt op alle fronten.
De muziek in mijn oren zwelt aan. Mimi sterft, Pavarotti huilt. Sterven bohemiens altijd zo jong? Als ik nu sterf heb ik tenminste een leuk leven gehad. Ik loop naar beneden en haal een fles wijn en proost met mezelf.

De ontbijtruimte zit vol met een Franse familie, Amerikanen, Spanjaarden. De telefoon gaat. De manager legt in het Frans uit dat dit hotel midden in het centrum ligt. Dichtbij alle bars. “Het is vakantie in Frankrijk,” vertelt ze. Ik vraag naar de naam van het hotel. “Tja, dat heeft de eerste eigenaar ooit verzonnen. Toen werden er nog opera’s opgevoerd in de Stadsschouwburg. Toen kwamen hier allemaal van die oude dametjes, speciaal voor de opera. Soms komen er nog steeds mensen uit die tijd. Twee Britse dametjes hebben de naam van de poes verzonnen. Mimi, riepen ze in koor. We snapten het niet. Wij hebben zelf helemaal niets met opera. Helemaal niets.”

La Bohème is een klein sympathiek hotel. De kamers hebben de ouderwetse hotelinrichting, maar stapje voor stapje wordt het hotel verbouwd.  De dagelijkse leiding is in handen van twee enthousiaste vrouwen die zorgen voor een persoonlijke sfeer. Het hotel is een echt toeristenhotel, midden in het centrum. Net achter het Leidseplein, tegenover het DeLaMar-theater dat momenteel wordt gebouwd.

Hotel La Boheme, Marnixstraat 415
Vanaf 75 euro (eenpersoons: 55 euro)