Dag 26. De Lastage Apartments

Vanaf het Waterlooplein naar de Valkenburgerstraat. Wat doe ik hier, vraag ik me af? Dit is geen hotel, dit is een serviced appartement. Dit is een weggegooide nacht die officieel niet meetelt in de ellenlange hotellijst. Dan herinner ik me de e-mail:

Vincent, misschien wil jij het ‘hotelvoer’ wel weer eens omruilen voor een gekookte maaltijd uit je ‘eigen’ keuken… Misschien wil jij wel weer eens vrienden uitnodigen om gezellig een nachtje bij je te komen logeren in plaats van altijd maar alleen… Misschien is het gewoon al prettig om weer eens een keer op een bank, in een woonkamer televisie te kijken in plaats van altijd maar op bed…

Een experiment binnen een experiment. Als ik mijn nieuwe appartement binnenkom, loop ik meteen op de keuken af. Een keuken! Een enorme SMEG-koelkast. Hierin staat mijn ontbijt voor de volgende ochtend en een flesje witte wijn om de nacht door te komen. Er wordt toch stiekem voor me gezorgd!

Een vaatwasser, een zithoek, een grote badkamer met regendouche, een stapel fluffy ribbelhanddoeken, een magnetron, twee slaapkamers met eigen balkon. Internet. Een luxe Hästens-bed. Een strijkplank. Twee keer in de week een schoonmaakteam over de vloer. Allemaal luxe die ik nooit eerder heb gehad. Een fullserviced appartement.

De radio aan. Ik bak onwennig een eitje. Ik ga naar de laundry-room in de kelder en stop mijn boxershorts in verlichte wastrommel. Als een debieltje zit ik op de plastic stoel voor het apparaat en kijk hoe mijn was draait. Mijn hoofd tollend in mijn handen. Is dit wat ik wil? Een eitje bakken, een wasje draaien? Ben ik daarvoor op aarde gezet? I want to break free!

Mijn agenda piept. Snel op weg naar een zakelijke afspraak in een restaurant. In de hal groeten de buren me hartelijk. Als ik bij het Waterlooplein ben, slaat de schrik om mijn hart. HET GAS. Standaardpaniek. Ik loop stoer door, maar in mijn hoofd zie ik het appartementencomplex is as opgaan. Mijn koffer! Ben ik verzekerd? Terug naar boven. Het gas blijkt uit. Bezit brengt risico’s en verantwoordelijkheden met zich mee.

Het zakelijk gesprek in het restaurant gaat al snel over in privé. Over relaties. Nee, ik heb geen relatie. Dat kan ik een ander toch niet aandoen? Het beeld van elke keer dezelfde persoon in een ander bed, naast mij, is ook ziek.

Als ik veel te laat terugkom in mijn appartement stop ik de onderbroeken in de wasdroger. Hij snort en ik ga weer zitten. Opnieuw denk ik na over mijn leven. Een vriend zei laatst: “Er zijn twee soorten mensen. Materialisten en service-lovers.” Een materialist ben ik niet. Die is niet zo dom om al zijn spullen weg te gooien. Dan blijft er maar een ding over. Ik ben een service-lover. I LOVE SERVICE. Is dat erg dokter? Heb ik die service nodig als compensatie van mijn eenzaamheid?  

Als ik boven ben, dan is het laat. Te laat om vrienden uit te nodigen. Er is een bar, maar niet met vreemden. Mijn laptop en de fles wijn zijn vanavond mijn enige vrienden. Eenzaam kruip ik in mijn kwaliteitsbed troost ik mezelf op welbekende wijze.

De volgende ochtend ga ik naar Schiphol. Bij de Starbucks staat mijn cappuccino al klaar. Bij de stomerij hangen mijn overhemden aan het haakje. Ja, ik ben een service-lover.

De Lastage Apartments zijn luxe serviced appartementen, in een woongebouw. Met name populair onder expats die langere tijd in Amsterdam wonen, maar ook beschikbaar voor toeristen die graag in het hart van Amsterdam willen zitten. Ook ideaal voor groepen, want dan is de persoonsprijs al snel lager dan in een hotel. De woning is van alle gemakken voorzien, strak ingericht en wordt goed onderhouden door een professioneel schoonmaakbedrijf. Overdag is er altijd een service-manager aanwezig in het kantoor op de begane grond. Een mengvorm tussen woning en vijfsterrenhotel.

De Lastage Apartments, Valkenburgerstraat 188A
Vanaf € 166,50 per nacht voor een 1-slaapkamer appartement (max. 2 personen)