Lloyd Hotel

Als ik land op Schiphol, is mijn koffer zoek. Alles wat ik had is weg. Dit is vast de ultieme beproeving, maar ik moet erom lachen. Als de koffer na een uur terecht is, stap ik op de trein. Vanaf Centraal loop ik langs alle vierkante gebouwen naar het Oostelijk Havengebied. Ik zie de toren van de eclectische hotelgevel.

Hartelijk word ik ontvangen. “Hier kwamen Oost-Europese migranten, die soms weken bleven en werden ontluisd, om daarna op de stoomboot naar Amerika te gaan. Op zoek naar een nieuw leven. Toen al heette het Lloyd Hotel. Zij sliepen hier op stapelbedden en lieten alles wat ze hadden achter. Eigenlijk net als jij.” Mijn gids lacht. We zigzaggen door het gebouw.

In een hoek ligt een stapel matrassen van de prinses op de erwt. Op de vloer van de bibliotheek ligt een meterhoge haarbal van bouwstof. Kunst. Zonder bordje erbij.  Net als ik twijfel of dit wel een hotel is en geen museum komt er een meisje voorbij met een stapel handdoeken. In de verte rolt een trolley die de lege kopjes en flessen komt ophalen. Dit is een museum én een hotel.

“Een klassieke vergaderzaal, maar soms bouwen we het om tot vijfsterrenkamer. Niets is hier vast. Alles kan veranderen. Hotels zijn sowieso de hele dag bezig met theater. Het opbouwen en afbreken van het podium. Een hotel is theater en theater is kunst. De combinatie is dus niet onlogisch. Alleen het verschil hier is, dat dit goede kunst is. Wij waren het eerste hotel met een artistiek directeur. Wij selecteren kunstenaars uit de hele wereld die hier willen slapen en een kunstwerk neerzetten of een lezing of concert willen geven.

Wij vinden hier opnieuw uit wat luxe is. Dat je in een kamer slaapt die er bijna nog uitziet zoals toen de migranten hier sliepen, dat is toch luxe? Sommige mensen zullen dat misschien erg kaal vinden. Elk hoekje hier heeft een verhaal. Op elke kamer staat en hangt kunst. De badcel, het vloerkleed, de lampjes. Alles is ontworpen door kunstenaars. Ook dat is volgens ons luxe. Voor housekeeping is het soms lastig. Die zetten de stoeltjes dan keurig recht, terwijl ze zo horen te staan.” Ze probeert de scheve stoeltjes kunstig tegen de tafelpoten te zetten.

“Wij hebben 5-sterrenkamers en 1-sterrenkamers door elkaar. Als je door de gangen loopt weet je niet of iemand uit een dure of goedkope kamer komt. Tenzij hij uit de douche op de hal komt, want de 1-sterrenkamer heeft een badkamer in de gang. Wel met badjas. We willen verschillende mensen trekken. Niet alleen mensen uit de kunstscene. Ook mensen die wonen en werken in de buurt, want we willen dat de buitenlandse gasten juist de locals leren kennen. Dat gebeurt zo weinig in hotels.”

Aziatische klanken in de lift. Langs de handgeschilderde nummers loop ik naar mijn huis. De zolderkamer is hoog. In het midden een bad, op de betonnen vloer liggen een kokostapijt en losse schapenvachtjes. Enkele rekwisieten: een antieke kast, een schragentafel, oude stoelen. Door de kamer lopen grote buizen. Onder de ramen staan triplexplaten met dezelfde zeshoekvorm: gordijnen.

Door de kale ruimte spreekt het verleden. Op de vloer zoek ik sporen van het bloed dat door gevangenen moest worden opgelikt. Tussen de houten plafondbalken klinken treurige Poolse slaapliedjes. Aan een dwarsbalk zie ik twee haken. Werd hier gemarteld of hing er een schommel?

In een schuimbad zap ik langs slechte programma’s. Op TV gebeurt het niet, dus ik ga naar zachte donsbed. Het beddegoed streelt mijn naakte lichaam. Dit is liefde.

De ontbijtzaal voelt als de refter van het klooster van Le Corbusier. In de hoge ruimte rond de migrantentafels zit een mix van kunstliefhebbers en architecten, buurtbewoners. Filmhuispubliek. Ik eet mijn eitje en drink zwarte koffie, terwijl ik door een onbegrijpelijk kunstboek blader. Op mijn kamer lees ik over de Poolse migranten. Hun zoektocht naar een nieuw leven. Ik schrik op door de telefoon: “U weet dat de check-out-tijd 12 uur is?” Het is dus toch een hotel.

Het Lloyd Hotel is een kruising tussen een cultuurhuis, waar Nederlandse en buitenlandse kunstenaars hun werk kunnen presenteren aan een internationaal publiek, en een hotel. Om zoveel mogelijk verschillende gasten te trekken zijn er goedkope en dure kamers, die door verschillende kunstenaars zijn ingericht. Het Lloyd Hotel was vroeger een migrantenhotel, een opvanghuis voor Joodse vluchtelingen uit Duitsland en een gevangenis voor onder meer de februaristakers. MVRDV Architecten maakte er weer een hotel van.

Lloyd Hotel en Cultural Embassy, Oostenlijke Handelskade 34
Prijs 1 ster: vanaf 75 euro – prijs 5-sterren: vanaf 25o euro