Amsterdam Slaapt

Dag 14. Seven one Seven

De Prinsengracht. Met mijn koffer klim ik het bordes van het grachtenpand op. Het duurt even voordat de enorme voordeur opengaat. Een blonde jongen heet me welkom. Het valt me op dat er geen receptie is. Dit is geen hotel, maar een statig herenhuis. Op bezoek bij een onbekende oudtante.

Terwijl ik op de bank bij een knapperend haard zit om het formulier in te vullen, draagt de jongen mijn koffer naar boven. Het vioolconcert van Bartók klinkt op de achtergrond. “Wilt u een glaasje wijn?” Dit huis moet eeuwenoud zijn. Een rijke geschiedenis. Elk beeld en schilderijtje is met zorg verzameld en van generatie op generatie overgegaan.

Aan weerszijden van de hal zijn liggen woonkamers. Grote banken, openhaarden, schemerlampen. Overal branden kaarsen. Mijn kamer is helemaal bovenin het huis. De trap kraakt. Op de deuren onderweg staan namen van kunstenaars. Schubert, Liszt, Picasso. Tolkien. In mijn kamer staan een groot bed, een bank, een eettafel, een aantal kasten. Opnieuw een gezellige huiskamer. Sfeervol verlicht. De muziek achtervolgt me. Bartók speelt rustig verder.

Er wordt geklopt. De student komt binnen en zet een dienblaadje op de tafel. Een glas rode wijn, nootjes, kaas, worst, mosterd. “Kan ik nog iets voor u betekenen?” Het liefst zou ik hem willen omhelzen, maar ik ben hotelgast en hij is aan het werk.

De telefoon breekt de rust. “Mijn collega heeft de sleutels verwisseld. U heeft sleutel 1 en heeft sleutel 7 nodig, excuses.” “Dit klinkt als het begin van een moordspel,” antwoord ik. “Spannend. Bij wie slaap ik vannacht?” “U slaapt vannacht bij een jong stelletje. Erg leuke mensen,” antwoord de nieuwe jongen met gedragen stem. Dan een stilte. “Nee, ik kom de sleutels omruilen.” Even later komt hij binnen. Weer een blonde jongen. Als een volmaakte butler sluit hij de gordijnen. “Kan ik nog iets voor u betekenen?”

Boven mijn bed zit een luik. Wat schuilt daarachter? Kan ik ontsnappen?

Het bad vult zich met schuim uit een flesje Chopard. Onder het water denk ik na over vroeger. Mijn ouderlijk huis. De vioolconcerten op zondagochtend, de grote woonkamers vol lampen, beelden, kaarsjes en openhaarden. Dit is thuis. Dit is het hotel van het verleden. Als het water is afgekoeld, pak ik een handoek van de grote stapel. Ik stap in het zachte bed en laat de muziek aanstaan. Bij Mozart val ik in slaap.

Het ontbijt wordt geserveerd in een benedenkamer met uitzicht op een binnenplaats. Een vleugel vult de ruimte. Naast mij zit een vader, moeder en zoontje. Ze fluisteren naar elkaar in het Spaans. De vader wordt continu gebeld voor zaken. De moeder kijkt triest en het jongetje speelt met een vliegtuigje. 747.

In de woonkamer staat een collage van foto’s van het huis. Lege ruimten. Een kil betonskelet. Geen klassiek behang, geen flakkerende kaarsen. Het huis is niets meer dan een koud verlicht podium, waar nog geen decor is opgebouwd. Alles is nep. Het hele pand is een grote illusie. Een theater. Net als vroeger…

Seven on Seven is een private guesthouse dat in 1996 is bedacht door twee heren. Een kruising tussen een hotel en een bed&breakfast. In een bouwval creëerden zij acht bijzondere suites. Het bezit is inmiddels verkocht, maar hun liefde is nog steeds voelbaar. De benadering van de gasten is zeer persoonlijk en zorgzaam. Het prachtig ingerichte huis, de hoogstaande service. Alles klopt tot in de details. Vandaar dat veel zakenmensen dit als hun tweede huis zien en jonge stellen hier graag hun huwelijksnacht doorbrengen.

Seven one Seven, Prinsengracht 717
Prijs Room at the Top: 425 euro