Qbic Amsterdam WTCNa aankomst op het winderige station Zuid, glijd ik over nat ijs naar het WTC. De laatste pakken verlaten het zakengebouw. Ik ijsbeer door de lege entree, op zoek naar een bordje Hotel. De mannen lopen me voorbij en doen net of ze me niet zien. Want ik ben een toerist. Ze spelen zogenaamd met hun blackberrie. Ik vang toch een sympathiek pak en vraag of hij het Qbic-hotel kent. “Qbic. I know that hotel. It’s really weird. It’s bizarre.” Hij wijst me de weg. De receptie ligt op de eerste verdieping en die ligt op de begane grond. Ik probeer het niet te begrijpen, want het is laat en ik ben te moe.
“Wilt u inchecken met de computer of bij mij?” Ik ben wel toe aan interhumaan contact en kies voor de jonge gastvrouw. De entree bestaat uit een lange tafel, een televisieaquarium, een snackwand met ingebouwde magnetron en een paar luie designstoelen.
Ik kom mijn kleine kamer binnen. Dit is wonen in de meest basale vorm. De ruimte wordt gevuld door een woonkubus. Hierin zitten een bed, een bureau, een badcel, een toilet en een TV verstopt. Dit was precies de woning die ik zocht, toen ik naar Amsterdam wilde verhuizen. Een bed, een bureau, een badcel met een toilet en een TV. Geen overbodige luxe en toch kwaliteit. Eindelijk thuis! De verlichting van de kubus kan worden aangepast aan de gemoedstoestand. Futuristisch. Vandaag is rood.
Honger neemt mijn besturingssysteem over en ga de buurt verkennen. Het is rond 9 uur, maar de weinige restaurants die er zijn sluiten hun keuken vroeg. Alleen in het WTC-café is eten te vinden. Tussen de lallende pakken neem ik een kipsaté. Hun meisjes dansen de Macarena en praten met te luide stem. Misschien dat de Zuidas toch niet de leukste plek is om te wonen. Snel terug naar de toekomst. In de lobby haalt een zakenman een stoommaal uit zijn supermarktzak en piept hem op in de magnetron. De ruimte vult zich met een misselijkmakende geur. Ik vlucht naar mijn kubus, schakel over op blauw en val in een diepe slaap.
In mijn droom woon ik weer bij mijn ouders. Het enorme huis zit vol familie. Welke kamer of gang ik ook binnenvlucht, zit familie. Ze schreeuwen naar elkaar. Er is iemand overleden, maar ik kan niet achterhalen wie. Ik word zwetend wakker en pak de afstandsbediening. Word ik nu al langzaam gek? De 0906-reclames kalmeren me. Ik sta op en neem een lange regendouche.
Het Qbic-hotel van de trendsettende Bergere Group is een basic hotel dat is ingericht op de zakenman en backpackers met smaak. De weinige ingrediënten van de kamer zijn van kwaliteitsmerken. Hier komen advocaten die tot 4 uur aan een zaak werken en nog even hun ogen dicht willen doen of een douche willen nemen. Of die geen zin hebben om na een dag hard werken nog een uur terug te rijden. Door de minimale personele bezetting en de goede deal met de vastgoedpartij, kunnen de kamers voor minimale tarieven worden aangeboden. Een futuristisch budgethotel, dus.
Qbic Hotel Amsterdam WTC, Strawinskylaan 241
Vanaf 69 euro
Bah, klinkt erg claustro.
heb er zelf ook geslapen en het is totaal niet claustro… had een kamer die 40m2 was!
Leuk, dit blog! Een paar opmerking so far (sorry, beroepsdeformatie): waarom geen eigen fotos van de hotelkamers, ipv. de standaardfotos? Verder zou een link naar de site van het hotel in je post handig zijn. Tot slot: waarom niet je posts categoriseren: naar prijs, deel van de stad, aantal sterren?
Ben benieuwd naar de rest van het jaar!
PS: staat de Flying Pig ook op je lijstje?
Super dit, leuk geschreven ook. Werk zelf achter de receptie dus misschien tot snel
!
Normaal gesproken ben ik niet van de blogs, maar ik moet zeggen: dit is leuk!
Leuke uitdaging. Succes!
Heb er zelf ook geslapen in september, erg leuk hotel en vooral heerlijke bedden!
Het ontbijt is ook erg goed en ik ga er zeker nog een keer terug.